روزی که اینجا رو درست کردم و وبلاگ زدم

قصدم نوشتن بود از هرچی که دوست دارم از دلم و حرفای دلم

از اینکه اینجا بدون اینکه راحت قضاوت بشم و کسی شناختی ازم داشته باشه و ازم خرده ای بگیره از دلم بگم از چیزایی که دوست دارم از چیزایی که ناراحتم میکنه

اینجا با خیلیا آشنا شدم و دوست و همراهم شدن

از عاشقی گفتم از جدایی از زندگی از تجربه های تلخ و شیرین

ولی خدا میدونست و دلم و چیزایی که توی دلمه

کم کم نمیدونم چی شد که اینجام نتونستم خود واقعیم باشم و راحت حرفامو بزنم ،نمیدونم شاید به احترام دوستام ،شاید ترس از قضاوت شدن ،شاید هم نخواستم اینجا هم حرفی بزنم که دوستامو ناراحت کنه،در ظاهر همه فکر میکنن می نا اوکیه زندگیش،همه چی براش فراهمه،سختی نکشیده،ته تغاری و لوسه(که البته اینو قبول دارم خخ) و ...ولی توی واقعیت این نیست خدا از دلم خبر داره و میدونه منم چقدررر مشکلات داشتم و دارم

دلم این چند وقته دیگه از بس غصه خورده به مرز ترکیدن رسیده

ولی من محکم وایسادم و میرم جلو

تصمیم قطعی گرفتم برا زندگیم و از هیچی هم نمیترسم

از موقعی که کرونا اومده و دیدم چقدر دنیا بی ارزشه دیگه ترسی ندارم از حرف مردم یا قضاوتها

وقتی هم حدود دو ماه پیش دخترخالم رو توی تصادف از دست دادم عزمم جزم تر شده که واقعا این دنیا پوچه و ارزش اینکه من خودمو فدای این زندگی پوچ کنم نداره .اینکه فقط و فقط و فقط خودم مهمم و خواسته خودم

برای آرامش خودم میجنگم و محکم وامیستم

دیگه اولویت خودمم نه دیگران

زندگی گاهی اونطوری که میخوایم پیش نمیره پس چرا بخوایم به زووور بندش رو بگیریم که پاره نشه

گاهی باید بذاری این بند پاره بشه چون از اول هم گره محکمی نداشته.چقدررررر دلم حرف زدباهام و من گوش ندادم

بیخیال همین لحظه رو دریابیم که فردا رو هیشکی ندیده

پس در لحظه زندگی کنیم که دنیا خیلی نامرده و مرگ خیلی به آدم نزدیک

دخترخاله من موقعی که از خونه میرفت بیرون لباسشوییش رو روشن کرده بود که وقتی برمیگرده خودش با دستای خودش لباساش رو بیاره بیرون و پهنشون کنه ولی رفت و برنگشت و یکی دیگه لباساش رو از لباسشویی درآورد .... اینه رسم زمونه

قدر لحظه هاتو دریاب می نا ...