بلند شده ام

پنجره را باز میکنم

هوا عجیییب سرد است

هواشناسی وعده باران و برف داده بود ولی هنوز خبری نیست

هنوز خبری نیست

به ایران فکر می کنم ، بغض و گریه رهایم نمی کند

به موهایم نگاه می کنم از خودم خجالت می کشم ..

به زن بودنم فکر می کنم ، به کودکی و نوجوانی و جوانی ام فکر میکنم ...

به ترس ریشه دوانده در کالبدمان از کودکی تا هم اکنون،به سانسور شدن ها و باز بغض و گریه

سی و هفت سال از عمرم گذشت. به باقی عمری که نمی دانم یک روز است یا سی و هفت سال فکر میکنم

به این پاییز فکر میکنم و ... چه روزهایی چه روزهایی چه جوان هایی .......

پنجره را می بندم و باز فکر میکنم فکر ،،،، مغزم مغزم مغزم

پ .ن :

تصمیم بزرگی توی سرمه ...