|
یادگار ،می نای سابق
|
پايان احساس يك زن خسارتی است
كه تا عمری ادامه پيدا ميكند
و نسل به نسل تداوم دارد
البته اگر نسلی بعد من باشد...
شايد ندانی...
اما
وقتی كه مينويسم برايت
و بعد ميسوزانم
هنوز نميدانم
كه برای يك زن فراموش كردن
كسی كه دوستش داشته...
آرامش است يا رنج ؟
سهم من از شادی مردم
لبخندیست که با صدای خش خش خرد شدنم
بر لبان کودکی نقش می بندد
و شاید
برگی سرگردانم
در تلاطم دریایی که پایانش
رسیدن به خورشیدست
و یا شاید
در قاب عکس خانه ای
یادگار عشقی هستم
که در هیاهوی زمانه ای بی رحم
به فراموشی سپرده شده
هر کجا باشم
بر زمین ، دریا و یا دیوار
و هر طور که باشم
زرد ، سبز ، سرخ
رگبرگ های ذهنم هنوز زنده اند
و من این زندگی را
وامدار ِ
" نوازش نگاه های توام "
BLOGARCHIVE
POSTS
DAILY LINKS
رمان
parset
پس زمینه
یوفا
هفت آسمان
ایده های زیبا
آرشیو پیوندهای روزانه
ARCHIVE
بهمن ۱۴۰۳
دی ۱۴۰۲
خرداد ۱۴۰۲
اردیبهشت ۱۴۰۲
فروردین ۱۴۰۲
اسفند ۱۴۰۱
بهمن ۱۴۰۱
دی ۱۴۰۱
آذر ۱۴۰۱
آبان ۱۴۰۱
مهر ۱۴۰۱
شهریور ۱۴۰۱
مرداد ۱۴۰۱
تیر ۱۴۰۱
فروردین ۱۴۰۱
اسفند ۱۴۰۰
دی ۱۴۰۰
آبان ۱۴۰۰
خرداد ۱۴۰۰
فروردین ۱۴۰۰
اسفند ۱۳۹۹
بهمن ۱۳۹۹
دی ۱۳۹۹
بهمن ۱۳۹۷
خرداد ۱۳۹۷
اردیبهشت ۱۳۹۷
فروردین ۱۳۹۷
بهمن ۱۳۹۶
دی ۱۳۹۶
آذر ۱۳۹۶
آبان ۱۳۹۶
مهر ۱۳۹۶
شهریور ۱۳۹۶
تیر ۱۳۹۶
اردیبهشت ۱۳۹۶
آرشيو
CATEGORIES
FRIENDS
narsis
masoud
esteghlal
bahar
mashti&shuli
fahime
tayyebeh
seyed
hamid
elay
mohamad hosein
shokouh
bahoor
mohamad
roz
ali asghar
faezeh
farzad
soren
tannaz
mosafer kavir
rasa
elham
javad
zemestane
sam
heshmat
hesam
ali vafadar
zahra
shekofeh
siahkhan