وقتی از شبهایم برایت نوشتم آسمانم تهی بود .

تهی از ستاره ،  تهی از عشق ،  تهی از تو ، از من ،  تمام پنجره ها گم شده بودند ،  غریب بودند به

اندازه ی طلوع بر سر دیوار شب ،  بیگانه بودند به اندازه ی لبخند بر روی لب هایم و تو بی ریا بودی مثل

غروب و بی صدا رفتی همانند شبنم از سر گلبرگ های شقایق !

اگر حالا تنها دلیل بودنم که مشتی خاطره از توست را نداشتم شاید...

من هم می توانستم بی تفاوت دست هایم را به نشانه ی خداحافظی بالا ببرم و همه چیز را به فراموشی بسپارم...

اما نگاهت بهانه ای شد برای یک عمر انتظار کشیدن !

                                                  من به هوای عشق توست که نفس می کشم..

                                                   بگذار دمی در هوایت نفس تازه کنم... بگذار

سلام

       آره دوستهای عزیزم سلام

دیگه نتونستم بیشتر از این طاقت بیارم و از دنیای کوچیکی که واسه خودم ساختم دور بمونم

    از شما دوستهای نازنین که همیشه همراهم بودین و تنهام نذاشتین

             اومدم تا بگم

به این نتیجه رسیدم که رفتن و ترک کردن کار درستی نیست برای اثبات ناراحتی و نشون دادنش

باید بود و نوشت ، باید بود و گفت ، از غم و شادی، از خوشحالی و ناراحتی

اومدم بگم

که دلم برای همتون تنگ شده بود خیلی...

میخوام همین جا از همه شما مهربونها تشکر کنم

از مسعود عزیز ، داداشی نازنین که همیشه کنارمه و جویای احوالمه

مسعودجان یه دنیا ازت ممنونم . امیدوارم بتونم خوبیهاتو جبران کنم

از دوستهای گل: مژده جونم ، میثم جان، علی اصغر عزیز ، سیاه خان مهربون ،

الای جونم ، مهران و مصطفی عزیز ، سینا جان ، علی عزیز از وبلاگ انتظار

امیر و شادی و عاطفه جون که تازه به وبم اومدن

حتی وحید خان که نمی شناسمش ولی ازش ممنونم که نظرات و انتقاداتشو بازگو میکنه و بهم میگه

 و در آخر از اسماعیل عزیز هم تشکر می کنم..

  اسماعیل جان خوشحالمون می کنی بازم بیای پیشمون.

حتما تو دلتون میگین اینا چیه نوشتم.!

ولی برای من نوشتنشون خیلی مهم بود تا بتونم یه کوچولو محبتهاتونو جبران کنم

                                                                                           مرسی

 زمین به ما آموخت

          ز پیش حادثه باید که پای پس نکشیم

                  مگر کم از خاکیم؟

                                             نفس کشید زمین ، ما چرا نفس نکشیم؟