امشب بغض شکوه هایم ترکیده است

می خواهم شرح سکوتم را برایت بنگارم.التهاب روزهای انتظارم را ، خاموشی

شبهای بی قراری ام را و آوای غمناک مرغ عشقم را، پس با تمام وجودت

ناله هایم را بشنو و به خاطر بسپار.

لحظه های پریشانی ام را با یاد کبوترهایی که شعر پرواز را سر می دهند

نجوای نیلی می بخشم. با خاطره روزهای رویش گلهای وصلت خزانم را نوید

بهاری دیگر می دهم.شوق وصال تو دیگر گونه هایش سرخ نیست دیگر گیسوانش سیاهی

را فراموش کرده اند.گفتی:وقتی می آیم که آسمان صاف باشد تا محبتم را

بر تو ببارانم. وقتی می آیم که غروب دریا ساکت باشد تا عشق طوفانیم را

هدیه ی قدومت سازم.

هنوز هم آسمان آبی است و غروب دریا غرق در سکون. باورت کرده بودم چون

گفته بودی عشق فرجام یک لبخند و تولد یک حادثه است.

گفتی عشق از تبار باران است و کبوتران عاشق هم خیس از بارانند

گفته بودی وقتی می آیی که سرود بهار را نرگسان مست بخوانند وقتی که

پرستو ها افسانه ی کوچ را روایت کنند و وقتی که یاسهای سپید حدیث روایت را بر برگهایش

بنویسند. گفته بودی وقتی می آیی که بی کرانگی دریا غرق در سکون باشد

وقتی که درس زندگی را از باد آموخته باشم و محبت را از لبخند،صداقت را از گل سرخ

و راز را از گل شب بو                                                                                                               

به احساس وصالمان سوگند همه را آموختم اما تو را در لحظه های ساکت انتظارم گم کرده ام.

یادت هست؟ عشقمان بهار نبود اما زمستانی بود برای روئیدن بهار،رویایمان سپید نبود اما ظلمتی بود برای سپیدی سحر

گفته بودی گل نرگس را بپرستم که نوید بخش بهار است. بهار را مقدس بدارم که سمبل وصال است.وصال را دوست بدارم که مظهر پاکی است و پاکی را عزیز شمارم که آرمان کبوتر است

پس تو ای معنای زندگی بیا.بیا تا بر روی خاک،بر روی آب،بر روی پر پرندگان و بر روی رواق موج بنویسم که زندگی همرنگ کوچه باغهای آئینه است

بنویسم که بوسه همرنگ آه است، محبت همزاد پرواز است و فراق همان انفجار پی در پی حباب است .  بنویسم که نوازش از تبار گونه های خیس است و حدیث دوستت دارم

آزاده ی حصار سینه هاست. بنویسم که هنوز زندگی باید کرد.

هنوز هم کنار دروازه ی شهر بی قراری هایم منتظرم.................

امشب بغض شکوه هایم ترکیده است